"100 Gün Geçti Çadırlar Kalkmadı"

VAN - 'Van gibiyim işte! Bir yanım enkaz, diğer yanım direniyor...' alt başlığı altında yer alan habere ilişkin İl Sağlık Müdürü Dr Bilal Acar'ın talimatıyla Sağlık İl Müdür Yardımcısı Hamit Karataş konuyu araştırdı.

Haber üzerine harekete geçen Karataş yanında bir ambulans ve doktorla İskele Caddesi üzerindeki Mimari Sinan Çadır kentine gitti. Ancak aileyi çadırında bulamadı. Telefonla Yıltaş ailesine ulaşan Hamit Karataş, Yıltaş ailesinin Bölge Eğitim Araştırma Hastanesinde olduklarını öğrenince hastaneye giderek 52 yaşında KOAH hastası olan Şirin Yıltaş'ın gerekli muayene ve tetkiklerinin yapılması için bir kez daha talimat verdi.

Bu arada 12 yaşındaki Ersin Yıltaş'ın epilepsi hastası olduğu ve ilaç yazdırmak için sık sık hastaneye gitmek zorunda kalan ailenin yol parası ödemek zorunda kaldığını öğrenen Karataş, Ersin'in kontrole getirildiği gün kendilerine haber verilmesini istedi. Düzenli ilaç alabilmesi için bir rapor tanzim edileceğini ve ailenin artık yol parası ödemek zorunda kalmayacağını söyleyen Karataş, öte yandan 14 yaşında ve bir gözünde ileri derecede görme kaybı olan Nesrin'in durumu ile ilgili Op. Dr. Abdullah Aşur'u aradı. Nistagmus tanısıyla ileri tetkik ve tedavi için, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Göz Hastalıkları Polikliniğine sevk edildiğini öğrenen Karataş, bunun üzerine talep halinde aileye valilik imkânları ile Ankara'ya hastanın ve refakatçisinin gidiş-dönüş uçak biletlerinin alınacağı söyledi.

Ağrı Patnos'tan Van'a iki yıl önce geldikleri öğrenilen Yıltaş ailesinin, Van'a tedavi amaçlı geldikleri, fakat tekrar memleketlerine dönemedikleri, 14 yaşındaki Nesrin'in bir gözünde ileri derecede görme kaybı, 12 yaşındaki Ersin'in ise epilepsi hastası olduğunu öğrenildi.

Gazetecilerin sorusu üzerine anne Arzu Yıltaş, basına yansıyan haberlere göre,"Nasılsınız? diye sormayın, Van gibiyim işte! dedi. Her sabah iş aramak için şehir merkezine gittiğini ve bazen temizlik işleri bazen de bulaşıkçılık yaptığını belirten anne Yıltaş, "Namusumla her işi yapmaya hazırım, ama aylardır iş arıyorum, yok! Deprem öncesi zar zor ayakta duruyorduk, deprem geldi, enkaza döndük. Kocamı Patnos'a, ailesinin yanına gönderdim. Burada çadırın içinde sobadan nefes alamaz oldu. İki günde bir ambulans gelip hastaneye götürüyor, orada oksijene bağlanıyordu. Benim de tedavime ara verdiler. Zaten deprem olunca tüm tedavilere ara verildi. Oğlum epilepsisi hastası, ilaç almak zor. Kızımın Ankara'ya sevki çıktı, gözünden ameliyat olması lazım, ama para yok! Nasıl gideyim Ankara'ya? Değil Ankara'ya gitmek, şehir merkezine gidecek param yok, yürüyerek gidiyorum" şeklinde konuşarak duygusal anlar yaşanmasına neden oldu. (Fikret Özkan - İLKHA)